Bliska osoba obiecuje ograniczyć picie, po czym sytuacja się powtarza. Kiedy proponujesz pomoc, słyszysz, że przesadzasz albo że nie ma o czym rozmawiać. Możesz czuć złość, bezradność i zmęczenie kolejnymi próbami przekonywania.
Pytanie „dlaczego alkoholik nie chce przestać pić?” często dotyczy właśnie takiej sytuacji. Odpowiedź nie jest jednakowa dla wszystkich. Trudność w zmianie może wiązać się z objawami uzależnienia, obawą przed leczeniem, wstydem albo niedostrzeganiem części konsekwencji. Z samej odmowy rozmowy nie da się ustalić rozpoznania.
Co może utrudniać decyzję o leczeniu?
Przy problemach z alkoholem zamiar ograniczenia picia nie zawsze wystarcza do utrzymania zmiany. Może pojawiać się silna potrzeba wypicia, powtarzanie zachowania mimo szkód i trudność w zatrzymaniu się na planowanej ilości. W zależności fizycznej dodatkową przeszkodą bywają objawy odstawienne.
Czasem osoba dostrzega problem, ale boi się tego, co będzie dalej. Nie wie, jak poradzi sobie z napięciem, czy będzie musiała wyjechać do ośrodka albo komu powiedzieć o terapii. Może jednocześnie chcieć zmiany i obawiać się jej. Takie wątpliwości można omawiać ze specjalistą już na pierwszym spotkaniu.
Współwystępujące trudności psychiczne także wymagają uwagi. Nie należy jednak zakładać, że za każdym uzależnieniem stoi trauma albo depresja. Ocena dotyczy konkretnej osoby i jej historii.
Jak zacząć rozmowę o alkoholu?
Wybierz moment, w którym druga osoba nie jest pod wpływem alkoholu, a rozmowa jest bezpieczna. Pomaga odwołanie do zdarzeń, które znasz, zamiast oceniania charakteru. Możesz powiedzieć: „W ostatnich tygodniach kilka razy nie wróciłeś o umówionej porze. Martwię się i chciałabym porozmawiać o konsultacji”. To przykład początku rozmowy, nie sposób gwarantujący zgodę na leczenie.
Zaproponuj jeden możliwy krok. Może nim być telefon do poradni albo pojedyncza konsultacja wyjaśniająca dostępne formy pomocy. Zapytaj, co budzi największy opór. Czasem warto wrócić do rozmowy po przerwie.
Unikaj rozmowy opartej na poniżaniu, zaskakującym osaczeniu przez rodzinę i wymuszaniu przyznania się do problemu. Ograniczenia takiego podejścia wyjaśniamy w artykule o tak zwanej terapii wstrząsowej.
Co zrobić, gdy bliski nadal odmawia?
Możesz zaoferować pomoc w znalezieniu specjalisty, ale nie przejmiesz za drugą osobę całego procesu leczenia. Kolejne spory, sprawdzanie i pilnowanie często pochłaniają coraz więcej Twoich sił. Warto wtedy skupić się również na tym, czego potrzebujesz Ty.
Granice dotyczą Twoich działań i bezpieczeństwa. Mogą oznaczać odmowę finansowania alkoholu, nieuczestniczenie w rozmowie podczas agresji lub ustalenie bezpiecznej opieki nad dziećmi. Dobierz je do realnej sytuacji. Nie musisz ogłaszać konsekwencji, których nie jesteś w stanie wprowadzić.
W razie przemocy priorytetem jest ochrona osób zagrożonych. Nie podejmuj konfrontacji, która może zwiększyć niebezpieczeństwo. Przy bezpośrednim zagrożeniu dzwoń pod numer 112. Odpowiedzialność za przemoc ponosi osoba, która ją stosuje.
Czy można uzyskać wsparcie bez osoby pijącej?
Możesz szukać pomocy dla siebie, nawet gdy bliski nie chce rozpocząć leczenia. Podczas własnej konsultacji da się omówić obciążenie tą sytuacją, komunikację, granice i dostępne możliwości działania. Taka rozmowa służy wsparciu Ciebie, bez diagnozowania nieobecnej osoby.
Przy rezerwacji powiedz, że zgłaszasz się jako partner, rodzic lub inna bliska osoba. Pozwoli to dobrać właściwy rodzaj wizyty. Warto zapisać przed spotkaniem, co dzieje się w domu, czego się obawiasz i jak sytuacja wpływa na Twoje codzienne funkcjonowanie.
Dlaczego nie proponować samodzielnego odstawienia jako próby?
Przy zależności od alkoholu nagłe zaprzestanie picia może wywołać groźne objawy. Nie organizuj w domu przymusowego odstawienia ani nie podawaj komuś własnych leków uspokajających. Sposób zakończenia picia powinien ocenić lekarz.
Drgawki, omamy, splątanie, utrata przytomności lub bezpośrednie zagrożenie samobójstwem wymagają pomocy pod numerem 112 lub 999. Przeczytaj także, kiedy odstawienie alkoholu wymaga pilnej pomocy.
Od jakiej rozmowy można zacząć w Phoenix?
Jeżeli osoba pijąca rozważa konsultację, może opowiedzieć o swoich wątpliwościach bez wcześniejszego rozstrzygania, czy jest uzależniona. Opis terapii ambulatoryjnej pomaga zrozumieć jedną z możliwych form dalszej pomocy. Gdy zgłaszasz się samodzielnie jako bliski, zaznacz to podczas zapisu.
Pomoc w Phoenix w Warszawie
W Phoenix możesz skorzystać z psychoterapii uzależnień. Podczas konsultacji omawiamy zgłaszane trudności i potrzebny zakres dalszej pomocy.
Psychoterapię uzależnień prowadzą w naszym zespole Bartosz Gradowski i Agnieszka Zań. Według cennika Phoenix sesja psychoterapii uzależnień trwa 50 minut i kosztuje od 300 zł. Cenę wybranego spotkania potwierdzisz przed rezerwacją.
Możesz przyjść na własną konsultację bez osoby używającej substancji. Bartosz Gradowski wspiera także bliskich osób uzależnionych. Przy zapisie zaznacz, że szukasz pomocy dla siebie jako partner, rodzic lub inna bliska osoba, i potwierdź cenę właściwej wizyty.
Przyjmujemy przy ul. Alpejskiej 43 w Warszawie, w Aninie. Sprawdź możliwość umówienia wizyty lub zadzwoń pod 888 333 907, aby dobrać rodzaj konsultacji.